1Rex magnus Artaxerxes ab India usque thiopiam, centum viginti septem provinciarum ducibus ac principibus qui nostr jussioni obediunt, salutem dicit. 2Multi bonitate principum et honore, qui in eos collatus est, abusi sunt in superbiam : 3et non solum subjectos regibus nituntur opprimere, sed datam sibi gloriam non ferentes, in ipsos qui dederunt, moliuntur insidias. 4Nec contenti sunt gratias non agere beneficiis, et humanitatis in se jura violare, sed Dei quoque cuncta cernentis arbitrantur se posse fugere sententiam. 5Et in tantum vesani proruperunt, ut eos qui credita sibi officia diligenter observant, et ita cuncta agunt ut omnium laude digni sint, mendaciorum cuniculis conentur subvertere, 6dum aures principum simplices, et ex sua natura alios stimantes, callida fraude decipiunt. 7Qu res et ex veteribus probatur historiis, et ex his qu geruntur quotidie, quomodo malis quorumdam suggestionibus regum studia depraventur. 8Unde providendum est paci omnium provinciarum. 9Nec putare debetis, si diversa jubeamus, ex animi nostri venire levitate, sed pro qualitate et necessitate temporum, ut reipublic poscit utilitas, ferre sententiam. 10Et ut manifestius quod dicimus intelligatis, Aman filius Amadathi, et animo et gente Macedo, alienusque a Persarum sanguine, et pietatem nostram sua crudelitate commaculans, peregrinus a nobis susceptus est : 11et tantam in se expertus humanitatem, ut pater noster vocaretur, et adoraretur ab omnibus post regem secundus : 12qui in tantum arroganti tumorem sublatus est, ut regno privare nos niteretur et spiritu. 13Nam Mardochum, cujus fide et beneficiis vivimus, et consortem regni nostri Esther cum omni gente sua, novis quibusdam atque inauditis machinis expetivit in mortem : 14hoc cogitans ut illis interfectis, insidiaretur nostr solitudini, et regnum Persarum transferret in Macedonas. 15Nos autem a pessimo mortalium Judos neci destinatos, in nulla penitus culpa reperimus, sed e contrario justis utentes legibus, 16et filios altissimi et maximi semperque viventis Dei, cujus beneficio et patribus nostris et nobis regnum est traditum, et usque hodie custoditur. 17Unde eas litteras, quas sub nomine nostro ille direxerat, sciatis esse irritas. 18Pro quo scelere ante portas hujus urbis, id est, Susan, et ipse qui machinatus est, et omnis cognatio ejus pendet in patibulis : non nobis, sed Deo reddente ei quod meruit. 19Hoc autem edictum, quod nunc mittimus, in cunctis urbibus proponatur, ut liceat Judis uti legibus suis. 20Quibus debetis esse adminiculo, ut eos qui se ad necem eorum paraverant, possint interficere tertiadecima die mensis duodecimi, qui vocatur Adar. 21Hanc enim diem, Deus omnipotens, mroris et luctus, eis vertit in gaudium. 22Unde et vos inter ceteros festos dies, hanc habetote diem, et celebrate eam cum omni ltitia, ut et in posterum cognoscatur, 23omnes qui fideliter Persis obediunt, dignam pro fide recipere mercedem ; qui autem insidiantur regno eorum, perire pro scelere. 24Omnis autem provincia et civitas qu noluerit solemnitatis hujus esse particeps, gladio et igne pereat, et sic deleatur, ut non solum hominibus, sed etiam bestiis invia sit in sempiternum, pro exemplo contemptus et inobedienti.